Challenges are not meant to be easy at all, are they?

نکند دارم خدا ميشوم کم کم...
 

داستان زندگی ما

آخرین سه شنبه سال. ساعت دو و نیم از سر کار برمی گردم خونه و مامان سریع بساط ناهار رو ردیف می کنه. دو بشقاب پر از عدس پلو می خورم تا بعدش دیگه نتونم از جام تکون بخورم. تنها نیرویی که دارم رو جمع می کنم و میام یه آهنگ میزارم و یه چرت ملس. ساعت چهار کیان میاد با دست پر. شیشه خانواده رو ازش می گیرم و میزارم تو فریزر. بعد هم میایم و یه دو سه دست نیبلز توپ بازی می کنیم. تو فکر شیوا و پویا بودم که زنگ بزنم ببینم کجان که یهو سر و کلشون پیدا میشه و خونه رو میزارن رو سرشون. بس که این پویا شلوغه. هر وقت میاد کلی سر و صدا راه میندازه. پر از هیجانه این بشر. کلی سیگارت و موشک و خرت و پرت خریده و همه رو دونه دونه با هیجان نشون میده و توضیح در مورد نحوه کارکرد هر کدوم. همون موقع می پرم دو تا همبرگر در میارم و سرخشون می کنم و با سه پیک همشون رو می خوریم. حالا دیگه شب شده و از این پایین کلی سر و صدا میاد. لباسارو ميپوشيم و به پیشنهاد پویا می‌ريم خونه عباس افشاری (بابای پویا) که بقیه عرق رو اونجا بخوریم (توضیح اینکه این پویا همساده بود و قاشق این آبجی ما شد، شبا میومد زیر پنجرمون گیتار میزد ) خلاصه وسط راه علی دسی رو هم ميبينيم که اومده ارکيده و تا ما رو می‌بينه کلی حال می‌کنه. با هم می‌ريم پیش بابای پویا که تو لوتی بازی و اینا رو دست نداره. سی چهل تا سیخ دل با هم کباب می کنیم و الباقی قصه. آتیش پایین روشن شده، حالا دیگه میشه رفت پایین. هنوز پیمان ناظم دوست پویا هم نیومده که همیشه کلی حال به چهارشنبه سوری ارکیده میده. خودش میاد با دو تا پسر و بیست تا دختر. هر چی از باحالی این پسر (حالا دیگه مرد شده زن هم داره) بگم کم گفتم. خلاصه تا آهنگ شروع میشه من و کیان و علی دسی و چند تا باحال دیگه میپریم به قر دادن اون وسط. جمعیت کم کم زیاد میشه. فکر کنم 300 نفری تو محوطه وسط هستن. بالای بوته ها و پشت تیر بسکتبال هم کلی آدم وایساده. پیمان که میاد یهو انگار یه آتیش انداختی وسط اسفند. تا همه مشغول سلام علیکن من هم میدوم میرم پهلو عباس افشاری و زودی بر میگردم. حالا دیگه می تونم کاپشن رو در بیارم. خیلی گرمم شده. دخترایی که تا یه ربع پیش گوشه وایساده بودن و همون قضیه ای که مریم گفت رو دنبال می کردن تا جمع کثیر دخترای اضافه شده و شاد و شنگول رو دیدن چنان یکی یکی خودشون رو پرت می کنن وسط که دیگه جای رقصیدن هم پیدا نمیشه. یه جای خالی کنار آتیش که خیلی دیگه داغه پیدا می کنم و شروع می کنم به قر دادن. بچه ها بعد ها بهم گفتن که تو دیشب خیلی هرزه شده بودی و حداقل با 20 نفر رقصیدی. من همه چیز رو تکذیب کردم و اونا هم گفتن آره تو که راست میگی! کژ و مژ چند بار از رو آتیشی که کسی جرات نمی کنه از روش بپره می پرم. با این پاهای دراز من نپرم کی میخواد بپره. فعلا بسه دیگه حال ندارم بقیه ش رو تایپ کنم.)